Sokaklar artık boş birer dünya. Ne bir sigara, ne de bir kola kutusu, yukarıda sis bulutu Ve umudu taşıyan kimse yok. Yumuldu gözüm, derinden gelen ses boğuk, tek başınayım dünyada. Hiç kadarım, adımlarım kadar yaşarım. Ayakkabılarımın aşınan ayakları sersefil vücuduma kefil ben yürüdüm, tarihim geçti çürüdüm, kendimi sürüdüm. Dün büyüdüm, bugün sanki ölüyüm. Aklıma konuk olan görüntülerde siz iliklerimi sıktınız, ben gözlerimi kıstım ve hırsım kalbime indi ve surat yazıtıma kazıdım kollarımda kalan izleri, yeniden içime attım o gizleri. Gizlerin odası derinde kilitli. Adaletin sırtı dönek. Yirmi beş senelik beni gömek. Elimde mezara kürek.

Ayaklarım yılların çelebisi ve ben küheylan. Ceylan kaçarken yoruldu, kaptı kaplan. Yolumuzun sonu, kısa vücudum emanet ayaklarıma. Duasız bir yolcuyum, adaletin sırtı dönek. Yirmi beş senelik beni gömek. Elimde mezara kürek, hadi gidelim!

Hadi gidelim ve beni gömelim. Yolumuzun sonu kısa, bu kıssada bir hisse yoksa yanına al ve kendini tokatla. Ağlayan sana sor ve öğret dersini, kendine zırhını giy ve savaş kendinle ve barışı bekle. Çatışmalarda onurunu koru, sık tetiği ve gururun katilin olsun. Sen sana kıy barış masasında nöbet yok. Bir yığın insan gördüm günlükleri dolabında gizli saklı, kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara... Kara önlük giydi, son mektubu kalbine tıktı. Aklı maçaya gelen görüntülerde çalmıştınız kalbimi, kırmıştım annemi dahi. Bir özür vahi, bir ömür fani, ödemem zor bu bedeli ve ebedi. Buruk döndü kalbim, bir selamsız deşti kendini, ben bendimi yardım ve yardım eden olmadı, tek kaldım. Kazıdım surat yazıtıma gerçeği. Dostun adı var kendi yok ve herkes sadece vatandaş ve çöplükteki isimler gerideki hatalarım. Düştüğüm her kuyuda bir canavar tanıdım, korktuğum vakit elini sıktım. Ben bir anıyım, yirmi beş sene kendimle yaşadım, yetti.

Sagopa Kajmer